Οι φωτογραφίες δρόμου είναι οι μόνες αυθεντικές αποτυπώσεις της γλώσσας του σώματος. Κανένα «στήσιμο» με μοντέλο/α δεν μπορεί να περιγράψει αυτό που «λέει» η γλώσσα του σώματος. Την δύναμη της γλώσσας του σώματος την γνωρίζουν πολύ καλά οι ασχολούμενοι με την τέχνη (ζωγραφοι, γλυπτες κτλ).

Οι αυθόρμητες φωτογραφίες δρόμου έχουν αυτήν ακριβώς την δύναμη!

Το ερώτημα μου που θέλω απάντηση και την άποψη σας είναι:
Πόσο ηθικό είναι να ανεβαίνουν φωτογραφίες δρόμου σε κοινή θέα στο διαδίκτυο με αναγνωρίσιμα πρόσωπα εν αγνοία τους?

Προβολές: 493

Απάντηση σε αυτό

Απαντήσεις σε αυτή τη συζήτηση

like!!!!
ΞΑΝΑ like!!!
Ναι, Δημήτρη κάνε ότι νομίζεις

Φιλε Βαγγελη...και Ελπιδα..στα προκαταρτικα της ερωτησης μου τονιζω την μεγαλη δυναμη της αυθορμητης φωτογραφιας δρομου.....το ζητημα ειναι οχι να απορριψουμε την φωτογραφια δρομου...ουτε να παψουμε να τραβαμε φωτογραφιες δυνατες που συμβαινουν γυρω μας.

 

 Να επαναλλαβω το ερωτημα: Ποσο ηθικο ειναι να αναρτουμε στο δυαδικτυο αυτες τις φωτογραφιες οταν τα προσωπα ειναι αναγνωρισιμα και δεν εχουμε την αδεια τους?

Εχω δυο περιπτωσεις που συνεβησαν εδω στο φωτολεκε...που δεν εγινα αντιληπτες απο την διαχειρηση...αλλα εμενα με προβληματισαν και ενιοσα αβολα.

1η περιπτωση.Πριν καποιο καιρο απεναντυ μου καθοταν μια νεαρη μουσουλμανα με κοκκινη μαντυλα.Ηταν πανεμορφη και οπως ηταν στημενη εκει περιμενοντας κατι σηκωσα τον φακο μου.Ολα ηταν Ιδανικα!! Φοντο,φωτισμος ,αποσταση πορτραιτου με 50αρη φακο. Με ειδε πριν κανω το κλικ...και σαν να αποδεχτικε διοτι κανοντας τα κλικ εγω εστρεφε το κεφαλι σε διαφορετικες θεσεις .Τελειωνοντας ανταλλαξαμε χαμογελα.

Ενα απο αυτα τα πορτραιτα ανεβασα στο φωτο.λε.κε.Το ιδιο βραδυ κανει εγγραφη ενα νεο μελος μου ζητα "φιλια" και ααρχιζει πρωτα ευγενικα και μετα με επιμονη να κατεβασω την φωτογραφια διοτι ηλαν λεει η γυναικα του...

Σεβαστικα την επιθυμια-προσταγη του και την κατεβασα...δινοντας του συγχαρητηρια για την γυναικα του και εξηγοντας τον πως δεν εκανα κατι που να την εθιγα.Η ιστορια ειχε και συνεχεια μετα...οταν πηγε η γυναικα στου Ποπη του ιατρειο και ειδε την φωτο στο pc του.

Τετοιες Ιστοριες εμενα προσωπικα με χαλανε.

 

Και εμένα με χαλάνε αυτές οι ιστορίες! Ζητάτε την άδεια τους καλύτερα πριν γιατί μετά... 

Φιλε Gordon εχεις δικιο.Το θεμα ειναι οτι η αυθορμητη φωτογραφια και η δρομου κατ'επεκταση,μπαινει σε περιορισμους απο τη στιγμη που ζητας την αδεια.Ξεφευγεις δηλαδη απο το στιγμιοτυπο και πας περιπου στο στημενο.Εχεις ομως δικιο διοτι δεν μπορουμε να εισβαλλουμε στον προσωπικο χωρο καποιου .Το αλλο θεμα φυσικα ειναι οτι η ηλεκτρονικη-διαδικτυακη επανασταση και η ψηφιακη φωτογραφια εχουν μεταφερει τις εικονες παντου και το προβλημα γινεται μεγαλυτερο.(βλ.ιατρειο Κ.Π.).

Πιθανον αξιζει να ζηταμε την αδεια οταν ειναι δυνατο και αν τυχει κατι τοσο αποτομα απλα το ρισκαρουμε.Σιγουρα το να κυκλοφορουν αναγνωρισιμα προσωπα  στον ιστοχωρο χωρις γνωση η αδεια μαλλον δεν ειναι ηθικο.

Παίρνω το θάρρος να συμμετάσχω σε αυτήν την πολύ ωραία συζήτηση και να καταθέσω κι εγώ τις απόψεις και τα βιώματά μου σχετικά με το πόσο ηθικό είναι να ανεβαίνουν φωτογραφίες δρόμου σε κοινή θέα στο διαδίκτυο με αναγνωρίσιμα πρόσωπα εν αγνοία τους?

  • Τα τελευταία 10 χρόνια η επανάσταση του imaging έχει "δώσει" φωτογραφικό εξοπλισμό (ψηφιακές φωτ. μηχ., κινητά, κλπ) σε όλους.
  • Τα τελευταία χρόνια το ιντερνετ έχει διαδοθεί τόσο και οι υπηρεσίες του έχουν γίνει τόσο φιλικές, ώστε πολύ γρήγορα και εύκολα εκθέτουμε φωτογραφίες σε εκατομμύρια ανθρώπους.
  • Οι φωτογραφίες δεν λένε την αλήθεια. Λένε μόνο την αλήθεια του φωτογράφου… και όταν γίνετε αυτό βέβαια, η φωτογραφία χαρακτηρίζεται καλλιτεχνική και ο φωτογράφος καλλιτέχνης.

Βάλτε τα παραπάνω σε μιαν άκρη του μυαλού σας και προχωράω.
Θα σας πω δύο ιστορίες. Μία φανταστική και μία πραγματική.

Φανταστική ιστορία.

Οι ερωτευμένοι.

Το ερωτευμένο ζευγαράκι ήταν όλο χαχανίσματα και φιλάκια. Κάποια στιγμή αγκαλιασμένοι κάθισαν σε ένα παγκάκι στην πλατεία. Εκείνη την ώρα δεν είχε κόσμο και εγώ έκανα μία βόλτα με την φωτογραφική μου μηχανή στο χέρι, απολαμβάνοντας τον καθαρό αέρα και ευχόμενος να αιχμαλωτίσω αυθεντικές ανθρώπινες σκηνές.
Δεν άργησα να αντιληφθώ το ερωτευμένο ζευγάρι που εξακολουθούσε να κάθετε στο παγκάκι.
Αυτό είναι! είπα μέσα μου. Αγάπη και έρωτας στην "μέση" του δρόμου. Αυθεντική.
Πλησίασα σβέλτα. Δεν μπορούσα όμως να μείνω στον χώρο πολύ ώρα γιατί η στιγμή ήταν ιδιωτική. Τοποθέτησα την μηχανή λίγο πλάγια ώστε να κάνω μία ευρυγώνια κρυφή λήψη στο χέρι καθώς περνούσα από μπροστά. Πίσω το φόντο ήταν πολύ ρομαντικό και ο φωτισμός τέλειος! Μόλις έφτασα μπροστά τους, παρατήρησα ότι ο ένας κοιτούσε τον άλλον και ήταν τόσο απορροφημένοι από τον έρωτά τους, ώστε μου έδωσαν την ευκαιρία να σηκώσω την μηχανή, να σημαδέψω με ακρίβεια το κάδρο μου και…. ουάου! μόλις αντίκρισα το σκόπευτρο σιγουρεύτηκα ότι θα κάνω μία εξαιρετική φωτογραφία. Αστραπιαία δορθώνω το κάδρο, επανεστιάζω και τότε….ο άντρας τράβηξε την γυναίκα απότομα και τα πρόσωπά τους μπλέχτηκαν σε ένα απίστευτο φιλί με πάθος και κίνηση ακρώς ερωτική. Το κορμί της γυναίκας έπαιρνε τρελές πόζες, συνεπαρμένο από την ηδονή σπαρταρούσε αργά αλλά ρυθμικά. Ο άντρας την συγκρατούσε δυνατά και την έσφιγγε πάνω του. Πρέπει να πέρασαν 2 με 3 δευτ. Για μένα όμως ο χρόνος είχε σταματήσει. Κλικ… κλικ… κλικ.. βγαίνω από την αργή κίνηση μπαίνω στον ανθρώπινο χωροχρόνο και προσπερνώ το ίδιο συνεπαρμένος με το ζευγάρι, αναλογιζόμενος την φωτογραφική μου εμπειρία.

Αργότερα στο pc, σιγουρεύτηκα ότι και τεχνικά οι φωτός ήταν καλές και με αντιπροσώπευαν.
Δυο ερωτευμένοι, με φόντο πανέμορφα λουλούδια, αγκαλιασμένοι φιλούν ο ένας τον άλλον με τόση επιθυμία και πόθο! Φαίνεται πεντακάθαρα στα πρόσωπά τους. Και τι ευκρίνεια. Το κάδρο μου… όνειρο. Η φωτός θα μπορούσαν να κάνουν ακόμα και έναν ρινόκερο να χαμογελάσει. Ασπρόμαυρη μάλιστα, νόμιζες ότι έβγαινε από παραμύθι. Τρυφερή αλλά απίστευτα ερωτική.
"Αυτήν την φωτό πρέπει να την δουν και άλλοι", σκέφτηκα χαρούμενος. Retouch, resize, υπογραφή και upload στο facebook. Στο μυαλό μου στριφογύριζαν τα εύγε, τα like, τα σχόλια…. Την ώρα που πατούσα το enter όμως, δεν γνώριζα ότι μετά από λίγο την μαγική εικόνα που "δημιούργησα" θα την έβλεπε ο σύζυγος και η κόρη της ερωτοχτυπημένης κυρίας. Ο ερωτοχτυπημένος κύριος ο οποίος δεν ήταν ο σύζυγος, θα το μάθαινε αργότερα από τον σύζυγο της κυρίας. Ελπίζω να τα βρήκαν γιατί όπως έμαθα αργότερα ήταν και mutual φίλοι στο FB!

Πραγματική ιστορία.

Ο παππάς.

2004. Καλοκαίρι. Μεσημέρι ντάλα. Στο κέντρο της παλιάς πόλης παρέα με την EOS 3 τον 50άρη και μπόλικα φιλμάκια, βολτάριζα ψάχνοντας για ευκαιρίες. Έξω από την εκκλησία του Α. Ιωάννη του Πρόδρομου εντοπίζω τον Τόνη μαζί με ένα φηλακόβιο φίλο του να ζητιανεύει με το απίστευτο (τότε) ράστα στυλ (Μοναδικός ο Τόνης. Έχει μετατρέψει την επαιτεία… σε χαϊλίκι).
Αφού του έκανα αρκετές πόζες πορτραίτα, "ξαναφόρτωσα" και την έστησα απέναντι περιμένοντας να αδράξω σημαντικές στιγμές, έχοντας όλα τα στοιχεία που ήθελα μπροστά μου. Μετά από λίγα αδιάφορα κλικ… βγαίνει ένας ωραιότατος και ζωηρός παπάς από την είσοδο της εκκλησίας και περνάει με ταχύτητα μπροστά από τους "δικούς μου". Τολμώ να πω ότι τον έστειλε κατευθείαν… ο θεός, για μένα μόνο!
Μόλις έφτασε στο κενό που είχα αφήσει, "έφαγε" 6 καρέ με την ταχύτητα του φωτός. Οι φιλμάτες όπως ξέρουμε δεν έχουν "πορτέλο" προεπισκόπησης, όμως είχα καταλάβει ότι έπιασα κάτι αξιόλογο.

Λίγο αργότερα ρώτησα τον Τόνη τι ρόλο παίζει ο παππάς που πέρασε, μου είπε:


"Αυτός είναι καλός παππάς. Δίνει μερικές φορές. Κάποιοι άλλοι όμως είναι %$&##@%^*. Φίλε φώτομαν, θα ρίξεις λίγο Heavy metal στο πλαστικό;"

…..

Σαρωμένη χρόνια στον δίσκο μου αποφάσισα πριν λίγο καιρό να την δημοσιεύσω στο Facebook σε μία συλλογή από φωτογραφίες δρόμου.
Το έκανα γιατί ήθελα να δω εάν η συγκεκριμένη φωτογραφία "μιλάει" και σε άλλους, άσχετα με το γεγονός ότι κατ ουσίαν λέει ψέματα και το ξέρω μόνο εγώ. Η εικόνα ήταν δημιουργημένη από εμένα και περιγράφει την δικιά μου αλήθεια.
Σας παραθέτω τα σχόλια-διάλογο στο FB. Κάποιος από τους συνομιλητές είναι η κόρη του ιερωμένου, την οποία όπως θα δείτε, χωρίς να το θέλω...  εξέθεσα:
_____________

Υ.Γ.
Ο κάθε φωτογράφος πιστεύω ότι πρέπει σέβεται αυτούς που φωτογραφίζει περισσότερο απ' όσο έχει αντικειμενικά υποχρέωση, αλλά θεωρώ και υποχρέωση των φωτογραφιζόμενων να σέβονται τον φωτογράφο …. απλά ως ελεύθερο άνθρωπο. Ουτοπία θα πείτε… το ξέρω. Αναζητήστε καθημερινά το όριο, την διαχωριστική γραμμή και θα διαπιστώσετε ότι δεν είναι σταθερό. Μετατοπίζεται συνέχεια στον χώρο και τον χρόνο… εξελίσσεται και αυτό μαζί μας.

Ακολουθώντας προσωπικά αυτή την διαδρομή, πληγώθηκα πολλές φορές ποικιλοτρόπως και ελπίζω στο μέλλον να συνεχίζω να φωτογραφίζω στο δρόμο... κι ας πληγωθώ κι άλλο. Τα δικά μας όρια τα βάζουμε εμείς και δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Και αν υπάρχει, τότε θα φανεί πολύ αργότερα. Όσο περισσότερο περάσεις τα σύνορα τόσο μεγαλύτεροι οι κίνδυνοι. Φυσικοί ή ηθικοί. Όμως άμα δεν περνάμε τα σύνορα δεν είμαστε ελεύθεροι. Ασφάλεια και ελευθερία φίλοι μου, δεν πάνε μαζί.

Ίσως τέτοιες εικόνες θα πρέπει να ωριμάσουν πολλά χρόνια… πριν εκτεθούν σε αυτούς που θα ακολουθήσουν. Συμβαίνει συχνά.

 

Ο δρόμος είναι δρόμος.... όπως και αν τον διαβαίνεις.

 

Αυτές είναι οι σκέψεις μου. Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

 

 

Δείτε και αυτό.

 

Ακόμα και στο δημόσιο χώρο υπάρχει ο προσωπικός χώρος, είναι αυτός που πατάς δεν μπορεί κάποιος να έρθει να σε πατήσει και να περάσει από πάνω σου από το παιδί σου κ.τ.λ. 

Η Φωτογραφία αποτελεί στοιχείο για ότι απεικονίζει το οποίο στοιχείο δεν αμφισβητείται από κανέναν.  Μια μέρα ήμουν με τους γιους μου σε ένα πάρκο και κοιτούσαμε κάτι χελώνες, εκεί που παίζαμε, με την άκρη του ματιού μου είδα ένα τύπο να με σημαδεύει με ένα τηλεφακό εμένα και τα παιδιά μου. Δεν του είπα τίποτα απλά πήρα τα παιδιά μου και φύγαμε.

Μπορεί οι φωτογραφίες δρόμου να αρέσουν σε όσους δεν απεικονίζονται αλλά σε μεγάλο ποσοστό αυτών που απεικονίζονται Δεν αρέσουν. Για τελευταία φορά θα επαναλάβω ότι ακόμα και την ταυτότητα του επαγγελματία φωτογράφου να έχεις αν σε πιάσουν καλό είναι να σβήσεις την κάρτα ή να την καταστρέψεις.  Σωτήρη μου άρεσε η ηθική και η καλλιτεχνική προσέγγιση στο γραπτό σου λόγο, το βίντεο που είδα και οι φωτογραφία του Τόνη με τον παπά.

και μένα μου αρέσουν οι δρομοφωτογραφίες! 

 

RSS

Πληροφορίες

Τελευταίες καταχωρήσεις

χ τ 717

από Μίλτος Παυλής

χ τ 716

από Μίλτος Παυλής

χ τ 715

από Μίλτος Παυλής

χ τ 714

από Μίλτος Παυλής

χ τ 713

από Μίλτος Παυλής

Ψηφίστε τη φωτογραφία του μήνα με θέμα "Ανθρώπων Έργα"

© 2020   Created by Φωτογραφική Λέσχη Κέρκυρας.   Με την υποστήριξη του

Διακριτικά  |  Αναφορά προβλήματος  |  Όροι χρήσης