Μια σειρά φωτογραφιών που πραγματικά με συγκλόνισαν και πραγματικά μου φαίνεται σαν όλα αυτά να συνέβησαν χθες και που δυστυχώς επαναλαμβάνονται συνεχώς σε διαφορετικές χώρες του πλανήτη μας.

Πραγματικά δεν ξέρω για το τι να πρωτοανησυχήσω...

Για το ότι καταστρέφουμε αλόγιστα τις πηγές τροφής και ενέργειας?

Για το ότι καταναλώνουμε τα πάντα αλόγιστα που υποσυνείδητα μας προσφέρουν?

Για το ότι ενστερνιζόμαστε τον τρόπο ζωής και σκέψης της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων που μόνο κακό κάνει σε εμάς,στους γύρω μας και στα παιδιά μας?

Για το ότι βλέπουμε άνθρωπους να σκοτώνονται καθισμένοι στον καναπέ μας τρώγοντας πίτσες και πίνοντας μπύρες?

 

Πολύ φοβάμαι ότι έχουμε πέσει σε τέτοιο λήθαργο που τίποτε πλέον δεν μπορεί να μας αφυπνίσει...

 

http://www.e-novine.com/index.php?news=44486

Η φωτογραφία που ξεχώρισα είναι αυτή με τον Άγιο Βασίλη, πραγματικά με καθήλωσε!

Προβολές: 77

Συνημμένα:

Απάντηση σε αυτό

Απαντήσεις σε αυτή τη συζήτηση

Η δουλειά του συστήματος είναι να κρύβει την αλήθεια και την πραγματικότητα και να σπρώχνει την ατζέντα των εκάστοτε κυβερνώντων. Να κρατάει τον πολίτη μακριά από τα πραγματικά προβλήματα και να τον κοιμίζει μέσα στην πλαστική ευμάρεια. την ευδαιμονία και τα πρότυπα που προβάλει, μέσω των ΜΜΕ.

Ακόμα και τώρα με την ουρά κάτω απ΄τα σκέλια, κανείς δεν είναι ικανός να σκεφτεί τι συμβαίνει γύρω μας, η συνταγή της λοβοτομής σε όλο της το μεγαλείο.

Συμφωνώ απόλυτα Νίκο, θα παραθέσω ένα κείμενο ενός καλού μου φίλου (Γιώργος Μαυράκης) το οποίο με εκφράζει απόλυτα:

 

Με εκνευρίζει η τελευταία μόδα να μας κάνουν να νιώθουμε όλοι ένοχοι.

ΟΧΙ ΡΕ! ΔΕΝ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΕΝΟΧΟΣ.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΨΗΦΙΣΑ ΚΟΜΜΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ.

ΔΟΥΛΕΥΩ ΜΙΑ ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΛΕΨΩ ΚΑΝΕΝΑΝ.

ΚΑΝΩ ΕΜΕΤΟ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΚΟΥΣΤΟΥΜΑΡΙΣΜΕΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, ΠΟΣΟ ΜΑΛΛΟΝ ΝΑ ΤΟΝ ΓΛΥΨΩ.

Εχω την αυτοπεποίθηση ότι μπορώ να τα βγάλω πέρα χωρίς δεκανίκια και γλείψιμο. Δεν με ξεγελά το κωλοσυστημα με τις διαφημίσεις του, περί "έξυπνων αγορών", καινούριες μάρκες αυτοκίνητων κλπ κλπ, δεν με ξεγελούν οι τράπεζες, δεν με ξεγέλασε το χρηματιστήριο, δεν πετάω στα σύννεφα, δεν πουλιέμαι για το καθρεφτάκι. Δεν πιστεύω στο «αμερικάνικο όνειρο» Δεν συμφωνώ με την απαξίωση της πολιτικής. Με ενδιαφέρει αν ο γείτονάς μου είναι καλά.

Σαν και μένα είναι μόνο μερικές δεκάδες χιλιάδες (το εκατοντάδες πολύ μου φαίνεται). Οι υπόλοιποι πάψτε να κλαψουρίζετε, κρυφτείτε στις φωλιές σας και γυαλίζετε το καθρεφτάκι σας, μπας και σας πει πόσο όμορφοι είστε. Και όταν έρχονται εκλογές, γλείψτε και ψηφίστε τον μεσσία σας, τον σωτήρα σας, το μέσον σας. Ύστερα φορτωθείτε με το δάνειο που θα σας φέρει πιο κοντά στα μπαρμπιοειδή όνειρά σας. Πάρτε τη σκόνη που απλώχερα  σας πετούν οι ΤρεμοΠρετεντέριδες και ναρκωθείτε. Μετά όμως μη μου πρήζετε τ' ...... Δεν φταίω εγώ για την κατάντια σου, σκουλικοειδή  πλειοψηφία!

Σκέψεις και λόγια που πραγματικά με αγγίζουν φίλε Γιάννη ,έχεις απόλυτο δίκαιο για όσο γράφεις πολύ φοβάμαι όμως 'οτι έχουμε πέσει σε ένα τόσο μεγάλο λήθαργο που πιστεύω δεν μπορούμε να ξυπνήσουμε ....και για να το γράψω καλύτερα δεν μας αφήνουν ...δες καθημερινά όλος ο κόσμος με τι ασχολείται....οικονομική κρίση..κρίση ..κρίση ...χρήμα ..μίζες...σκάνδαλα...έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που τις αξίες των ανθρώπων τις υπολογίζουμε μόνο με την θεσή που κατέχουν στην κοινωνία και με το τσέπη του καθενός...Εγω όλα αυτα Γιάννη θεωρώ ότι τα περνάμε γιατί δεν έχουμε την απαιτούμενη παιδεία...τό μόνο που  μας ενδιαφερει είναι μόνο ο εαυτος μας και ποτέ το σύνολο δυστυχως εμείς βγάζουμε τους εκάστοτε κυβερνωντες δεν βγαίνουν μόνοι τους...τόσα χρόνια τι κάναμε.....μήπως όμως καποια στιγμή πρέπει να δούμε την αλήθεια ?????

Φίλε Γιάννη.... Πρώτα απ' όλα μια λέξη μόνο για τις φωτογραφίες του link.... ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ...!!

Η φωτό που εγώ ξεχώρισα είναι αυτή...

Και το ανατριχιαστικότερο όλων είναι αυτό που γράφεις...''ότι βλέπουμε άνθρωπους να σκοτώνονται καθισμένοι στον

καναπέ μας τρώγοντας πίτσες και πίνοντας μπύρες''.

Η απαξία όλων μας για την ανθρώπινη ζωή.  Αν νιώθαμε την τραγικότητα του πολέμου που γίνοταν δίπλα μας, η σκέψη

μας θα έπρεπε να μετατρέψει τις εικόνες που βλέπαμε στην TV σε πένθος και οργή....σε σκέψη ατομική και συλλογική

και ίσως να αναλογιστούμε ο καθένας τις ευθύνες του γι' αυτό που ανεμπόδιστα συμβαίνει...

Και για να κλείσω εδώ το κείμενο του φίλου σου (Γιώργου Μαυράκη) με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.....

αλλά δυστυχώς μέχρι να υπάρξει αφύπνηση, μάλλον θα έχει προηγηθεί η εξαθλίωση.....

Ειλικρινά μου είναι δύσκολο να μπω στη συζήτηση αυτή, νιώθω ότι έχουν ειπωθεί τα πάντα, τα ακούω κάθε μέρα στο δρόμο, ξανά και ξανά. Έχω την εντύπωση ότι οι πάντες γύρο μου έχουν πλέον καταλάβει, δεν θα ξανακάνουν λάθος, έχουν γίνει σοφοί, είναι αγανακτισμένοι και έτοιμοι για όλα και μπλα... μπλα... μπλα........................ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ!!!!!

Θα μείνω στις φωτογραφίες που μας έδειξες, μου μιλούν πολύ περισσότερο από τα λόγια, θα μείνω στη φωτογραφία γενικά, έως ότου έχω κάτι να πω. 

Κάτι που να μπορώ και να το κάνω πραγματικότητα.

Οσο Αποφασιζουν οι  Λιγοι Θα Υποφερουν οι Πολλοι...!!!

Το πείραμα με τους δέκα πιθήκους…

«Σε ένα κλουβί που έχουμε κλεισμένους 10 πίθηκους, κρεμάμε ένα τσαμπί μπανάνες.Ένας από τους πιθήκους, ο πιο γρήγορος, φτάνει πρώτος στο τσαμπί. Εκείνη τη στιγμή, καταβρέχουμε με νερό με πολλή πίεση τους υπόλοιπους, που έχουν μείνει πίσω. Όλοι οι πίθηκοι τρέχουν να πιάσουν το τσαμπί. Αυτός που έτρεξε πρώτος και έπιασε το τσαμπί, τρώει τις μπανάνες και το ευχαριστιέται πολύ. Οι υπόλοιποι προσπαθούν να στεγνώσουν και να ξεπεράσουν το σοκ από το κατάβρεγμα.

Μετά από 1-2 ώρες, η κατάσταση της ομάδας των πιθήκων επανέρχεται στο φυσιολογικό. Βέβαια, οι 9 που έφαγαν το κατάβρεγμα (και δεν έφαγαν μπανάνες), κοιτούν με κάποια ζήλια τον έναν που και τις μπανάνες έφαγε και το κατάβρεγμα το γλίτωσε. Επαναλαμβάνουμε την ίδια ενέργεια, δηλαδή κρεμάμε ένα τσαμπί μπανάνες στο κλουβί. Τρέχουν όλοι, αλλά ο ίδιος πίθηκος, ο οποίος όπως είπαμε είναι ο γρηγορότερος καταφέρνει και πάλι να φτάσει πρώτος στο τσαμπί.

Εμείς ξανακαταβρέχουμε με πολλή πίεση τους υπόλοιπους, ενώ ο πρώτος τρώει επιδεικτικά τις μπανάνες που “κέρδισε δίκαια”, αφού ήταν ο γρηγορότερος. Επαναλαμβάνουμε το ίδιο 2-3 φορές. Κάποια φορά, καθώς ξεκινάει ο γρήγορος να πιάσει το τσαμπί που τοποθετήσαμε εκ νέου, τον πιάνουν οι υπόλοιποι εννιά και τον κάνουν μαύρο στο ξύλο. Βρίσκεται λοιπόν το τσαμπί στη θέση του για κάποια ώρα, χωρίς να συμβαίνει τίποτα. Κάποια στιγμή, ο γρήγορος ξαναπροσπαθεί να τρέξει προς το τσαμπί, αλλά οι υπόλοιποι τον ξαναπλακώνουν στο ξύλο, γιατί φοβούνται το κατάβρεγμα.

Μετά από μερικά ξυλοφορτώματα, ο γρήγορος “μαθαίνει το μάθημά του” και δεν ξαναπροσπαθεί. Μπορεί να προσπαθήσει και κάποιος άλλος, αλλά το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: ξύλο από τους υπόλοιπους.

Εδώ ξεκινάει το ενδιαφέρον της υπόθεσης.

Βγάζουμε από το κλουβί έναν από τους εννιά πιθήκους, αυτούς που καταβρέχαμε, όχι αυτόν που έφτανε πρώτος στο τσαμπί και βάζουμε έναν καινούριο πίθηκο, αντικαταστάτη. Ο καινούριος πίθηκος, με το που βλέπει το τσαμπί με τις μπανάνες το οποίο φυσικά δεν ακουμπάει πλέον κανένας από τους “έμπειρους” της ομάδας ορμάει να το πιάσει.Οι υπόλοιποι εννιά, συμπεριλαμβανομένου και του παλιού “γρήγορου”, τον βουτάνε και τον κάνουν μαύρο στο ξύλο.

Ο παλιός “γρήγορος” μπορεί και να χαίρεται που τρώει και κάποιος άλλος ξύλο. Ο καινούριος δεν ξέρει γιατί τρώει ξύλο, αφού δεν είχε την εμπειρία του καταβρέγματος. Μαθαίνει όμως πολύ γρήγορα ότι αν ξεκινήσει να πιάσει το τσαμπί, αυτό συνεπάγεται ξύλο από τους υπόλοιπους. Έτσι, ξαναβρισκόμαστε σε κατάσταση “ισορροπίας” μέσα στο κλουβί, δηλαδή υπάρχει ένα τσαμπί μπανάνες το οποίο δεν πάει να πιάσει κανείς. Ξανά-αλλάζουμε έναν από τους παλιούς 8 πιθήκους (όχι τον παλιό “γρήγορο” και όχι τον νέο ξυλοφορτωμένο) με έναν αντικαταστάτη.

Όπως καταλαβαίνετε, γίνεται η ίδια ιστορία της προηγούμενης παραγράφου, μέχρι να τους αλλάξουμε όλους (τελευταίο βγάζουμε τον παλιό “γρήγορο”, τον πρώτο που έφαγε ξύλο στην αρχή της ιστορίας). Τι έχουμε λοιπόν; Έχουμε ένα τσαμπί μπανάνες, μέσα σε ένα κλουβί με 10 πιθήκους, από τους οποίους κανείς δεν τρέχει να το πιάσει, και κανείς δεν ξέρει γιατί (δεδομένου ότι κανένας τους δεν ήταν στην αρχική ομάδα που έφαγε το κατάβρεγμα)».

Κάθε ομοιότητα με φυσικά πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική…

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΣ

Του Νάσου Κόκκινου

Έχουμε λοιπόν 10 νέους πιθήκους στο κλουβί και ένα τσαμπί μπανάνες άθικτο. Στη “συλλογική” μνήμη των οποίων είναι εγγεγραμμένο ότι το “κοινωνικά πρέπον” είναι να μην ακουμπάμε το τσαμπί γιατί το απαγορεύει ο νόμος. Όποιος προσπαθεί να το πλησιάσει, τις τρώει. Το αξιοσημείωτο εδώ είναι ότι αυτός που πάει να πιάσει τις μπανάνες εξ ενστίκτου, δεν μπορεί να καταλάβει γιατί τιμωρείται έτσι σκληρά αλλά και οι υπόλοιποι δεν γνωρίζουν γιατί του τις βρέχουν, αφού κανένας τους δεν έχει βιώσει τις δύσκολες μέρες στο κλουβί με τα κυνηγητά και τα καταβρέγματα.

Η ζωή κυλάει ήρεμα στο κλουβί, με τις μπανάνες κρεμασμένες σε μια γωνιά που κανένας πίθηκος δεν τολμάει να τις ακουμπήσει. Οι μπανάνες έχουν γίνει πλέον “ιερές μπανάνες”. Δεν αποτελούν για την ομάδα προϊόν τροφής αλλά ταμπού.

Ας δούμε τώρα τι θα συμβεί στην ομάδα αν εφαρμόσουμε ένα είδος μνημονίου, σαν και αυτό που έχουμε εδώ με την τρόικα. Αν δηλαδή αρχίσουμε να περικόπτουμε την τροφή στους πιθήκους, με άλλα λόγια να πέσει πείνα στη ομάδα και το τσαμπί με τις μπανάνες θα αρχίζει να χάνει την άγια λάμψη του και να φαίνεται πάλι σαν λύση τροφής στην ομάδα.

Όσο θα κλείνουμε την στρόφιγγα του “μνημονίου” τόσο το μάτι των πιθήκων θα γυαλίζει περισσότερο… ώσπου κάποιο βράδυ, κάποιος πεινασμένος και εξαθλιωμένος πίθηκος θα την κάνει. Θα την πέσει στο τσαμπί.

Κακός χαμός, σίγουρα κάποιοι θα τον πάρουν είδηση αμέσως, μάλλον αυτοί που δεν κοιμόντουσαν αλλά σχεδίαζαν με ποιο τρόπο θα την πέσουν εκείνοι στις μπανάνες. Ο μάγκας να τρέχει μπροστά με το τσαμπί και 2-3 να τον καταδιώκουν. Ο κλέφτης όμως έχει βάλει ήδη την μισή μπανάνα στο στόμα. Και φαί και τσαμπί και τρεχαλητό δεν γίνεται, τον προλαβαίνουν οι υπόλοιποι και αρχίζει η πάλη. Ενώ ο δόλιος παραβάτης περιμένει να τον σαπίσουν στο ξύλο, να τον διαμελίσουν ανοίγει τα μάτια και βλέπει τους καταδιώκτες του να έχουν πάρει το τσαμπί και να τρώνε ήσυχοι ήσυχοι τις μπανάνες μαζί με κάποιους που βρέθηκαν κοντά και ξύπνησαν από την φασαρία.

Απ´ αυτή την μέρα και μετά ο “ιερός κανόνας έχει χαθεί. Χρειάζεται το πείραμα να ξαναστηθεί από την αρχή……χρειάζεται μάνικα!

πηγη: http://alithinapsemata.wordpress.com/2011/02/08/%CE%B1%CE%B3%CE%BF%...

RSS

Πληροφορίες

Τελευταίες καταχωρήσεις

χ τ 738

από Μίλτος Παυλής

χ τ 737

από Μίλτος Παυλής

χ τ 736

από Μίλτος Παυλής

χ τ 735

από Μίλτος Παυλής

χ τ 734

από Μίλτος Παυλής

Ψηφίστε τη φωτογραφία του μήνα με θέμα "Ανθρώπων Έργα"

© 2020   Created by Φωτογραφική Λέσχη Κέρκυρας.   Με την υποστήριξη του

Διακριτικά  |  Αναφορά προβλήματος  |  Όροι χρήσης